سرخط خبرها
خانه / مکتوبات / وحدت کلمه؛ رمز پیروزی| یادداشت محمد اسلامی

وحدت کلمه؛ رمز پیروزی| یادداشت محمد اسلامی

سیدمحمد اسلامی از اهالی مجموعه فرهنگی خراسان، دارای مدرک کارشناسی مهندسی برق و کارشناسی ارشد روابط بین الملل و مطالعات خاورمیانه می باشد. وی که سمت سردبیری خراسان دیپلماتیک را داراست، از همراهان تیم مذاکره کننده هسته ای کشورمان در وین ۶، کنفرانس امنیتی مونیخ، لوزان و … بوده است. ایشان که از یادداشت نویس های ثابت روزنامه خراسان هستند، در یادداشتی اختصاصی برای سایت تشکل مردمی فتیه با عنوان: “وحدت کلمه؛ رمز پیروزی” چنین نوشته اند :

 به نام خدا

نسل ما که امام را درک نکردیم، نسل ایمان به غیب است. نسل باور به نادیده ها. نسل اقامه به امامی که رحلت کرده است.
نسل ما،‌ نسل حسرت آغوش پدرانه امام خمینی است. احتمالا همه ما زمانی دوست می داشتیم که به جای کودکی باشیم که سرش را در آرامش آغوش امام جای داده است. احتمالا همه مان بارها سعی کرده ایم دست گرم نوازش امام روی سرمان را تجسم کنیم.
اما زمانه با ما یار نبود. ما دیر رسیدیم. وقتی رسیدیم که جماران دیگر موزه شده بود. وقتی که دیگر خبری از صف های طولانی برای دیدار با امام نبود.

ما دیر رسیدیم. در زمانه ای رسیدیم که جدال های سیاسی و تفرقه های بی حد و مرز داخلی راه نفس کشیدن را برایمان سخت می کرد. نوجوانی و جوانی ما در حادثه کوی دانشگاه و کنفرانس برلین و فتنه ۸۸ گذشت. در روزهای سخت تشخیص حق از باطل، به قطار انقلاب رسیدیم. در روزهایی که برخی تحرکات داخلی را تجسم دشمنی با انقلاب و یا دست کم تخریب میراث انقلاب اسلامی در اثر فریب خوردگی برخی خودی ها می دیدیم. بنابراین بیش از هر چیز خوی دشمن ستیزی و غیرت انقلابی مان، به ظهور رسید.

کامِ سال های نوجوانی و جوانی مان اگرچه به طعم ناپسند اختلاف و تفرقه بین نیروهای انقلاب تلخ شد، اما خوب یا بد، تجربه شد برای امروزمان. می گویند مومن باید فرزند زمان خوشتن باشد. فرزند همین روزها که برجام و پسابرجام، شده است مایه اختلاف. اگر امروز امام امت در جمع ما بود، احتمالا بار دیگر در و دیوار جماران این دعوت را می شنیدند که می گوید:‌«اگر در یک ملّتی اختلاف سلیقه نباشد، این ناقص است… اختلاف باید باشد، اختلاف سلیقه، اختلاف رأی، مباحثه، جار و جنجال اینها باید باشد لکن نتیجه این نباشد که ما ۲ دسته بشویم. باید ۲ دسته باشیم در عین حالی که اختلاف داریم، دوست هم باشیم.»

احتمالا اگر امروز هم می توانستیم در همان اتاق کوچک، دور همان مبل ساده و دوست داشتنی جمع شویم و یکی از دولت و دیگری از منتقدان دولت گلایه کنیم، امام می فرمودند:‌ «بی تردید رمز بقاء انقلاب اسلامی همان رمز پیروزی است و رمز پیروزی را ملّت می داند و نسل های آینده در تاریخ خواهند خواند که ۲ رکن اصلی آن انگیزه الهی و مقصد عالی حکومت اسلامی و اجتماع ملّت در سراسر کشور با وحدت کلمه برای همان انگیزه و مقصد.»

بله. برخی از ما مشکلات کنونی کشور را ناشی از رفتار گروه دیگری می دانیم. عده ای سیاست خارجی دولت آقای احمدی نژاد را مایه صدور قطعنامه های سازمان ملل و عده ای هم سیاست خارجی آقای روحانی را مایه از دست رفتن منافع ملی و دستاوردهای هسته ای. مشکل از همین جا احتمالا شروع می شود. از همین بازی مقصر یابی. از همین غفلت از انتقادهای از سر محبت و دلسوزی. از همین دشمن-پنداری های داخلی که جز تفرقه و اختلاف حاصلی ندارد. کاش امام بین مان بود و می گفت: «امروزی که همه با ما مخالفند، ما خودمان باید با هم باشیم، نمی گویم نیستیم که الان … من در عین حالی که می گویم شما با هم هستید، می گویم بیشتر باشید، می گویم این را نگهش دارید . امروز همه با ما مخالفند، ما خودمان باید حفظ کنیم وحدتمان را، هر چه آنها خلاف کنند، ما وحدتمان باید قویتر باشد.»

زمانه با ما یار نبود که به سال های امامت امام برسیم و ما مقلدهای امامت آقا هستیم. همین آقا که دار و ندار ما از انقلاب اسلامی است. همین آقا که امام زمانه ماست. همین آقا که به ما می گوید: «هر کسی در مقاطع مختلف ممکن است از دولتی خوشش بیاید یا نیاید که البته ایرادی ندارد اما اتحاد ملت و دولت، نباید در هیچ حالتی برهم بخورد.»‌ همین آقا که امام ماست، خیلی صاف و پوست کنده به ما می گوید:‌«البته انتقاد و مطالبه از دولت بی‌اشکال است و با وحدت منافاتی ندارد اما همان‌گونه که در زمان همه‌ی دولت‌ها این توصیه را بیان کرده‌ام، باید مراقب بود نقار و کدورت به وجود نیاید و همه در مقابل تهدیدها و دشمنی‌ها، هم‌دوش و همدل باشند.»

حالا مرد می خواهد که بازی مقصر یابی را کنار بگذارد. مرد می خواهد که کشور را،‌ امنیت سیاسی مردم را مثل بازی پرسپولیس و استقلال نبیند و جدل های سیاسی را کنار بگذارد. مرد می خواهد که با خودش بگوید در زمانه ای که آقا می گوید شیعه و سنی با هم متحد شوند،‌ عرب و عجم با هم متحد شوند، یک مشت بچه شیعه با سلیقه های سیاسی مختلف به طریق اولی باید با هم متحد باشند بایر به طریق اولی یاد گرفته باشند که یکدیگر را به اتهام های سیاسی متهم نکنند. مرد می خواهد کسی مقلد واقعی امام،‌ سرباز واقعی آقا باشد.

همچنین ببینید

نامه به آستان قدس

بازانتشار نامه‌ی تفصیلی جمعی از تشکل‌ها درباره مسیر پیش‌روی آستان قدس| بمناسبت دومین سالگرد انتصاب حجت‌الاسلام والمسلمین رئیسی

باسمه تعالی «آستان قدس رضوی؛ از نگاه نزدیک» نگاهی اجمالی به رویکردهای اقتصادی، فرهنگی و …

پاسخ دهید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *